Edwar D. Dana blog

Przodkowie biologiczni to kłopot.

Nie wolno, nikomu win jego przodków wytykać. Można za to przywoływać czyichś przodków w sensie pozytywnym – Ten Z to godny następca wielkiego lub ważnego X.

Potomek zaś nie w celu podniesienia swego prestiżu nie powinien się przodkami nachalnie szczycić. Dopuszczalna dla potomka jest obrona pamięci jego przodków. Wolno potomkowi przodków krytykować.

Źle jest jednak bardzo, kiedy potomek występuje w roli mściciela. Szacunek dla kiedyś nawet bardzo ukrzywdzonych nakazuje by pamiętając o krzywdach, jakie ich spotkały. Nakazuje także oddać sprawiedliwość ludziom tym przodkom  współczesnym, także tym, którzy stanęli lub znaleźli się w obozieich przeciwników. Oddać sprawiedliwość to znaczy nie kierować się zemstą.

Grzegorz Brun ma interesujących i niebanalnych przodków.

 Jego dziadek to Juliusz Braun naukowiec prawnik wieziony przez komunistów pasjonat krajoznawstwa Gór Świętokrzyskich.

Ważniejszą jest jednak postać jego stryjecznego wuja Jerzego Brauna pisarza, publicysty i filozofa.

 Nie jest tu miejsce ku temu by pisać o twórczości Jerzego Brauna, o jego filozofii, jego aktywności przedwojennej i roli, jako laika w II Soborze Watykańskim. Ważnym jest by przypomnieć, że był pełniącym obowiązki Delegata Rządu RP na Kraj, że to pod jego kierownictwem odbyło się w Krakowie z lipcu 1945 ostatnie posiedzenie Rady Jedności Narodowej, na którym zatwierdzono Manifest do Narodu Polskiego i Narodów Zjednoczonych. Manifest ten zawiera testament Polski Walczącej.

Los Jerzego Brauna po wojnie był niepozazdroszczenia. Dwukrotnie aresztowany w latach 1945-1946 i 1948 – 1956 został, w 1951 jako  zdrajca narodu skazany na dożywocie. Prokurator żądał kary śmierci. Przesłuchany przez Różańskiego przeszedł setki (ok. 250) przesłuchań w trakcie których stracił oko, przeżył dwa zawały. Sędzia na rozprawie ukarał go odebraniem prawa do obrony.

Bratanek Jerzego i ojciec Grzegorza, Kazimierz Braun, reżyser i teoretyk teatru, dyrektor teatrów w Lublinie i Wrocławiu wspominał z goryczą obojętność (?) środowiska literackiego wobec losu kolegi po piórze. Tyle, że on odwiedzał stryja w więzieniu, dotknął fizycznie tamtego czasu.

 Obserwując to, co produkuje Grzegorz Braun stwierdzam, że jest zaślepiony. Stwierdzam, że wziął na siebie rolę mściciela, wyrównuje rodową krzywdę. Narzędziem jego zemsty jest propaganda.

A może się mylę? Może Grzegorz Braun nic nie wie o swoich przodkach, może nic mu o nich nie przekazano?

Bo przecież gdyby wiedział to zainteresowałby się głębiej ich czasem. Wczuł się w ich sytuację. Starałby się zrozumieć świat, który ich otaczał. Poznał bliżej i wielostronnie ludzi, którzy w tamtych czasach żyli. Tego wymaga szacunek dla przodków.