Edwar D. Dana blog

Postanowiłem po raz drugi pożerować na Torlinie (po starej znajomości). Nie daję tego, jako komentarza w jego, blogu ale jako notkę u siebie, dlatego że wypowiedz ta jest osobistą spowiedzią, wyznaniem grzechu, jakim, moim zdaniem, jest wypowiadanie się na piśmie, jeśli jednocześnie nie wierzy się, że ma się coś istotnego do DODANIA.

Zwykłe przejrzenie prasy codziennej i katalogu gminnej biblioteki powinno człowieka myślącego powstrzymać przed popełnieniem grzechu pychy, jaką jest ogłaszanie przed światem swoich myśli i pomysłów zwłaszcza, kiedy się wie, że te myśli nie nowe.

----------------------------------------------------------------------

Szacowny Torlinie

 Nie popadaj w sentymentalizm. Roślinność i Nicki wokół Ciebie zawsze się zmieniały, i będą się zmieniać niezależnie, co byś zrobił jakkolwiek nawoził ogród i jakkolwiek dbał o czytelnika i komentatora. Twoja dbałość o uczestników jest godna podziwu. Wyobrażam sobie, że to niełatwe zwłaszcza, że jak piszesz intensywnie pracujesz.

Ja, który mam nadmiar wolnego czasu mam z tym ogromne trudności. Nawet nie próbuję pisać pod czytelników, bo nie potrafię domyślić się ich zainteresowań i upodobań chyba, że wyrażonych wprost.

Nie wiem czy kiedykolwiek zajmowałeś się profesjonalnie regularnym pisaniem dla czytelników. Mnie się to przez niedługi czas zdarzyło w sympatycznym otoczeniu urodziwych korektorek. To była jednak męka. Na całe szczęście zostałem z tego wyzwolony można rzec militarnie. Tamten okres pozostawił mi tak silny uraz, że przez więcej niż lat dwadzieścia nie wypisałem więcej niż kilkanaście zdań po Polsku. Zamiast listów do rodziny i przyjaciół wysyłałem do Polski tasiemki z nagranym komunikatem.

Zajmowałem się też dawno, dawno temu, dla zarobku w Polsce pisywaniem prac magisterskich i podobnych. To jednak było, co innego. Był określony temat, przekazanie pośrednio „wytyczne” promotora, a u końca drogi czekała nagroda wyrażona w konkretnej wartości. Do tego dochodziła nie banalna satysfakcja ze współudziału w pomnożeniu ówczesnej klasy herbowej Polaków. Nawiasem mówiąc to był interesujący świat - prawie profesjonalni magistranci i ich klientela. To było by warte opisania dla potomnych, jako przyczynek do historii kultury Polskiej. Oczywiście bez nazwisk klientów, ale jako dokument obyczajowości. Liber Chamorum i zarazem Księga Łotrzykowska PRL. Może to zrobię przy okazji. Jak na razie nie spotkałem obszerniejszego tekstu na ten temat.

W sumie wypowiadanie siebie na piśmie nigdy nie było moją mocną stroną ani przedmiotem ambicji.

Dlaczego więc dziś bawię się w wypowiadanie nie mając nic do DODANIA?

Po pierwsze, aby wypełnić czas.

Po drugie by porządkować to, co ewentualnie przepuszczam przez mózg. Zobaczyć siebie w sformułowanym tekście to trochę tak jak zajrzeć do lustra. Ważnym jest także, jeśli ktoś na ten obraz w lustrze zareaguje skoryguje moje widzenie lub je potwierdzi.

Dlaczego w odrębnym osobistym blogu?

Odruchowo traktuję blogi, jako rodzaj klubu, w którym obecność zmusza do akceptacji innych uczestników. Oczywiści jest to wyobrażenie równie fałszywe jak i nie do odparcia dla mnie.

 Po pewnym czasie doszedłem do wniosku, że nie ma powodu katować się dobrowolnie współudziałem w klubie, w którym oprócz sympatycznych mi Nicków, (z którymi nie muszę się zgadzać) uczestniczą także Nicki, które są mi wstrętne kulturowo i są pisane przez autorów, z którymi nie mając w tym materialnego interesu niechętnie przebywałbym w jednym pomieszczeniu.

Widocznie nie nabyłem jeszcze umiejętności rozróżniania przestrzeni wirtualnej od rzeczywistej.

Blogi - kluby innych osób nie są prowadzone dla mnie. Każdy Gospodarz blogu na swoja rękę reguluje uczestnictwo. Uważam, że jeśli ktoś, jak ja, nie akceptuje pewnej części członków klubu powinien się z tego klubu wypisać. Nie idzie tu o zgodność czy nie zgodność poglądów. Są np. w blogu Kuczyńskiego, który jest jednym z dwu blogów, które regularnie czytam, czy w blogu Szostkiewicza, w którym się kiedyś poznaliśmy, Nicki o zupełnie innej orientacji, które jednak akceptuję.

Zakładając swój blog uzyskałem możliwość selekcji albo bezpośredniej przez usuniecie albo pośredniej przez okazanie nieakceptacji. Przecież nie idzie o tłok w klubie lub fałszywe wyobrażenie, iż mam coś ważnego do powiedzenia. Idzie obok lusterka o ewentualną wspólna zabawę. Konwencja zabawy wymaga akceptacji partnera.

Myślę Torlinie, że przyczyną Twojego kryzysu jest przepracowanie. To minie tak czy inaczej. Twoja dbałość o czytelników mówi mi ze masz także poczucie, iż ciążą na Tobie obowiązki zabawiania nas. Baw się z nami jak najdłużej, ale jeśli poczujesz, że to już nie zabawa a służba to przestań. Byłby z tego u mnie żal, ale ileż to miejsc, knajp, seminariów i klubów, w których bywałem zniknęło lub zmieniło się nie o poznania.  

Pozdrawiam.

                                    Tu się już nie bywa. To dla turystów.